COLUMNS

COLUMNS




KERSTLICHTJES ALS DAFALGAN


Op een donderdagochtend in mei werd ik plots mijn bed uit gecamiond.

Een nieuw werkwoord, want het zou zonde zijn om de hoeveelheid lawaai dat zo’n balk op wielen met zich meebrengt niet te eren met een eigen werkwoord.

 

Vanaf dat moment kwam mijn nieuwe wekker elke ochtend om 6u30 aandraven. Een grote camion of twee, in achteruit, met rommelende motor én inclusief werkmannen die veel te wakker waren voor dit uur van de dag. Op zo’n momenten besef je pas hoe geweldig de veelzijdige keuze aan wekkerjingles op je smartphone wel niet is. Voor mij de vogeltjes met regendruppels op de achtergrond, graag. En doe er ook maar een beetje golven bij.

 

Maar dan. Le moment-suprème: om 7 uur ging alle remmen los. Ik hoorde onlangs dat – om 7 uur, wanneer er officieel groen licht is om mensen uit hun bed te camionnen – een luid signaal afgaat in het midden van een werf in Antwerpen. Hét teken voor alle werkmannen binnen een straal van 10 km dat het feestje mag beginnen. En of de mannen in feeststemming waren! Van zodra het iet of wat sociaal aanvaard was, ging de carnavalsmuziek aan. Vollenbak. De stereo van zo’n camion moet niet onderdoen voor de overprijsde Sonos in onze living.

 

Intussen is het feestje al even stilgelegd en zijn het weer de vogeltjes, de regen en de golven die me wekken. De werf ligt erbij als de Pukkelpopweide op de laatste dag van het festival. Een kleurrijke slinger met kerstlichtjes is één van de laatste tekenen van het feestgedruis. Het is misschien een idee om mijn onafgewerkte projecten ook te versieren met kerstlichtjes. Dat verzacht de pijn, als een betere dafalgan.

HET BESTE NIEUWS


Cold Turkey is een applicatie om je van je online verslavingen af te helpen. Hoe het werkt? Door cold turkey – hoe kan het ook anders - je toegang tot een website of app in kwestie volledig te blokkeren. De navelstreng tussen jou en je geliefde platform wordt tijdelijk doorgeknipt, op momenten die je weliswaar zelf mag kiezen.

 

Ik denk dat ik verslaafd ben aan Het Laatste Nieuws. Aan de website, maar ook letterlijk aan het fenomeen van ‘het laatste nieuws’: snel, meestal vol fouten, maar wél vers van de pers. Hoeveel keer ik op één dag naar die website surf is ongezien. Schaamtelijk, bijna. En dat terwijl ik goed genoeg besef wat al die nieuwsberichten met mijn hoofd doen. Het overgrote deel is negatief. Ze spelen met mijn angsten en onzekerheden. Ah, de media. Ze duwen op al mijn knoppen, en vooral op de knop die me doet geloven dat de meeste mensen toch niet deugen. Sorry, Rutger Bregman.

 

Gelukkig lukt het de positieve nieuwtjes ook om af en toe mijn aandacht vast te krijgen. Verhalen over tijgers die een comeback maken en teddyberen met stemmen die worden teruggevonden. Ze moeten nogal schreeuwen om op te vallen, hoor. Bijna schor zijn ze ervan. De redactie verpakt deze positive vibes als een uitzonderlijk cadeautje. “Soms lijkt het alsof we bedolven worden onder slecht nieuws. Je zou bijna vergeten dat er ook veel, heel veel moois gebeurt. Speciaal daarom lichten wij er elke week een reeks hartverwarmende en positieve artikels uit,” schrijven ze in de eerste alinea. Alsof ze vergeten zijn dat zij zelf degenen zijn die dat slechte nieuws door ons strot rammen. Gelukkig word je van slechts nieuws niet dik.

 

Vanavond ga ik Cold Turkey installeren. Uit noodzaak om mezelf, samen met mijn gebrek aan zelfcontrole, te beschermen. Ik droom van een krant getiteld ‘Het Beste Nieuws’. De navelstreng met die krant zou ik nooit willen doorknippen. Want hoe jammer zou het zijn als ik niet meer zou kunnen lachen met de journalist die schreef over een ‘roekoe-loze duif die meesteeg op het vliegtuig’. Ik beeld me in dat hij net als ik zat te gniffelen achter zijn scherm. En dat alleen al, is goed nieuws.

 

 

THUIS-TIME 


Ik kreeg de voorbije dagen veel mixed messages over thuiswerken. Dat thuiswerken ‘kon’, als uitzondering, voor die ene speciale keer. En ook dat thuiswerken niet gelijkstaat aan ‘eindelijk me-time’. Bij die zin bleef ik even hangen. Wat als het dat wel is?


Je heb de tijd om op te staan, te genieten van je gezin en rustig aan de dag te beginnen. Geen ochtendrush waarin je op 6 plekken tegelijk moet zijn, maar niet kan. Omwille van de file of omwille van het openbaar vervoer waarover we met z’n allen Sportpaleizen vol klaagliederen kunnen zingen. Graag zelfs. Maar ook omdat op 6 plekken tegelijk zijn gewoon niet mogelijk is. Ik kan het niet, en tot zover mijn kennis van Mega Mindy gaat: zij ook niet.


En dan neem je rustig plaats aan je bureau beter bekend als multifunctionele eettafel. Met jouw muziek en jouw ideale kamertemperatuur. En je raam openzetten? Dat doe je wanneer jij dat wil. Wat een luxe. Flex desk en open office: twee toffe termen vol innovatie en Amerikaanse grootheid. Maar in realiteit is het zoals hotelgasten die ‘s ochtends met handdoeken hun plaatsje aan het zwembad reserveren. First come, first served. Al het kabaal krijg je er gratis bij.


Er bestaan utopische werkplekken waar je in focusmodus kan gaan. Daar ga je op een plekje zitten waar er een rode lamp boven je hoofd hangt die tussen de lijnen 'LAAT MIJ GERUST' schreeuwt. Dan komt er niemand te pas en te onpas aan je bureau staan, rinkelt je telefoon niet ‘alle vijf voeten’ en zet je je mailbox en Slack gewoon uit. Af. Gedaan.


Laat uw living dus uw focusplek zijn. We zijn mensen en ja, we kunnen meerdere dingen tegelijkertijd. Maar hoe goed doen we ze dan? Niet zo goed. Eén ding per keer dus. Hallo stijgende lijn van productiviteit! Of om het op z’n memes te zeggen: now we will all know what meetings could’ve been e-mails. En ondertussen kan de was draaien.


‘s Middags kan je naar de winkel gaan, een wandeling maken of eens lekker koken. Want die kilo’s en euro’s aan broodjes doen jou en je portefeuille geen deugd. Of lees een boek! En neem nog eens de tijd om te praten met je partner, die misschien ook van thuis kan werken. Een echt gesprek dat niet over de planning van vanavond gaat. Want in plaats van de avondrush, krijg je vandaag minstens 2 uur extra avond cadeau. Als de klok einde werkdag slaat, dan zit het er ook écht op voor vandaag. Als we op zoek zijn naar goede maatregelen voor het klimaat, dan hebben we hier een stukje van het antwoord gevonden: blijf allemaal gewoon iets vaker in uw kot.


Dus. Wat als thuiswerken wél gelijkstaat aan me-time zonder meer, en wat als dat helemaal oké is? Laat thuiswerken - in de mate van het mogelijke - geen uitzondering zijn, maar een aanvaarde mogelijkheid. Zonder peer pressure en wantrouwen. Want als vertrouwen in de weg staat, dan gewoon nog dit: loyaliteit is een mes dat langs twee kanten snijdt. Geven en nemen. Werk, geld en elkaars tijd zijn in sé nog steeds een ruilmiddel. Wie voldoende werk heeft, zijn job graag doet en daar ook voor geapprecieerd wordt, zal geen uren doorbrengen op Netflix. Echt niet.


(Nota van de redactie: ik heb geen kinderen en ik kan mijn job perfect van op een afstand uitvoeren. Also - alles gaat over balans. Tussen werk en privé, tussen kantoor en thuis. Vele groeten van achter mijn eettafel. Mijn pantoffels zeggen 'hallo'!)


Deze website maakt gebruik van cookies om jouw surfervaring te verbeteren.

Meer info
Oké